Karina Blanco öğrettiği spinning dersine başlamak üzereyken dünya sallanmaya başladı. Sarsıntılar giderek güçlendiğinden çantasını aldı ve diğer herkesle birlikte dışarıya koştu.
Karina, “Olayın büyüklüğünü anladığımda ‘kızım, kızım’ diye bağırmaya başladım. Arabama bindim ve olabildiğince hızlı sürdüm” dedi.
12 yaşındaki tek kızı Fabiana, 24 Haziran’da birkaç saniye arayla Venezuela’yı sarsan iki güçlü deprem sırasında evlerindeydi. İkinci deprem ise 7,5 büyüklüğünde, ülkede son yüzyılda meydana gelen en güçlü sarsıntılardan biri oldu.
Karina, kuzey La Guaira eyaletindeki Caraballeda’daki binasına ulaştığında gözlerine inanamadı. “Bir binayı, ardından benim binamın bulunduğu yerde bir boşluğu ve ardından başka bir binayı görebiliyordum.”
Fabiana, 10 katlı binanın birinci katındaki dairelerinde depremleri hissettiğinde annesinin yatak odasındaydı. Mutfağa koştu ve etrafındaki duvarlar çöktüğünde tezgaha tutunuyordu. Yere atıldı.
Fabiana, “Bir şeylerin sallandığını, düştüğünü, kırıldığını ve ardından duvarların çatladığını gördüm. Benim dairemi bir arkadaşımın dairesinden ayıran duvar çöktü. O anda ‘Öleceğim. Bundan sağ çıkamayacağım. Kimse beni kurtaramayacak’ diye düşündüm” dedi.
O andan itibaren dayanılmaz bir 32 saat başladı.
Karina, çöken binanın dışında kızının yatağının yarısının enkazdan çıktığını gördü.
Karina, “‘O öldü. Kızım öldü’ diye bağırarak kompleksin bir ucundan diğer ucuna koşuyordum. Ne yapacağımı bilmiyordum” dedi.
Fabiana için yıkılan binanın altında her şey sessizleşmişti. Her tarafı molozlarla kaplı, tavan neredeyse yüzüne değecek şekilde yüzü yukarı dönük yatıyordu.
“Çok kaygılı ve klostrofobik biriyim. Ama nedenini bilmiyorum, tuhaf bir sakinlik geldi üzerime. Belki de aklım şoktaydı” dedi.
Bir süre sonra üst kattaki komşularına bakıcılık yapan bir hemşire, onu duyan var mı diye seslenmeye başladı. Fabiana yanıt verdi.
Fabiana, “Bana sakin olmamı ve her şeyin yoluna gireceğini söyledi” dedi.
Depremden altı saat sonra gece yarısı civarında hemşire kurtarıldı. Onu dışarı çıkaran gönüllülere içeride Fabiana adında bir kızın yaşadığını söyledi.
Karina, “Fabiana’sız yeni bir hayata başlamak için güç isteyerek Tanrı’ya teslim olmuştum. Sonra biri bana ‘Kızınız yaşıyor’ dedi” dedi.
Enkazdaki boşluklara bağırarak ve kızının adını haykırarak binaya geri koştu.
