Uzun yıllar uluslararası üniversite öğrencileriyle çalışmış biri olarak, bugün daha önce deneyimlediğim hiçbir şeye benzemeyen bir dinamiğin ortaya çıktığını görüyorum. Bu öğrencilerin çoğu artık günlerini kendi hisleriyle geçiriyorlar. Eylemler takip ediliyor—ve bu duygu onların nasıl konuştuğunu, ders çalıştığını, seyahat ettiğini ve yaşadığını şekillendiriyor.
Uluslararası öğrenci hizmetleri yöneticisi olarak, modern vize sürecinin mali belgeler ve akademik transkriptlerin ötesine geçmesiyle bu değişiklikleri fark ettim. Öğrenciler dijital geçmişlerinin gözden geçirilebileceğinin, yorumlanabileceğinin ve arşivlenebileceğinin fazlasıyla bilincindedir. Onları en çok rahatsız eden şey yalnızca çevrimiçi varlıklarının incelenebilmesi değil. Yorum kriterlerinin şeffaf olmamasıdır. Bir şakanın nasıl kategorize edildiğini, siyasi yorumların nasıl bağlamlandırıldığını veya kültürel sınırlar ötesinde üslubun nasıl değerlendirildiğini açıklayan şeffaf bir ölçüm yoktur.
Öğrenciler sosyal medya hesaplarının, derneklerinin ya da kamuya açık ifadelerinin net olarak belirlenmiş standartlar olmadan incelenebileceğini algıladıklarında bakışlarını içselleştirmeye başlarlar. Herkesten önce kendilerini düzenlerler. Mesajları silerler. Tartışmadan uzaklaşıyorlar. Bir zamanlar entelektüel açıdan canlı hissettiren alanlardan uzaklaşıyorlar.
Sürveyansın etkili olması için sürekli olması gerekmez. Olasılık yeterlidir.
İşte bu noktada benim rolüm hem koruyucu hem de paradoksal hale geliyor. İç Güvenlik Bakanlığı için üniversitenin birincil iletişim noktası olarak hareket eden üst düzey bir yönetici olarak, belgeleme, raporlama ve gözetim gerektiren bir uyumluluk yapısı içerisinde görev yapıyorum. Öğrencilere yasal varlığın nasıl korunacağı konusunda tavsiyelerde bulunurum. Onlara geniş bir anayasal koruma sözü veremem. Göçmenlik sınıflandırmaları şartlıdır. Ülkede kalabilmeleri mevzuat uyumuna bağlıdır. Bu gerçeklik benim tavsiyemi şekillendiriyor.
Bir öğrenci tartışmalı bir görüşünü yayınlaması mı yoksa siyasi içerikli bir etkinliğe katılması mı gerektiğini sorduğunda soyut bir şekilde cevap vermiyorum. Risk yönetimi merceğinden cevap veriyorum. Onlara göçmenlik statüsünün vatandaşların karşılaşmadığı hassasiyetleri ortaya çıkardığını hatırlatıyorum. Sağduyuyu teşvik ediyorum. Onları, her zaman şeffaf açıklamalar sağlamayan veya ihtiyari kararlara itiraz etmek için yollar sağlamayan bir sistem içinde eylemlerinin nasıl algılanabileceğini düşünmeye davet ediyorum.
Bazıları bunu korkuya dayalı rehberlik olarak yorumluyor. Bunu etik bir yükümlülük olarak anlıyorum.
Öğrenciler sonuçları öngörerek kendilerini disipline etmeye başlarlar. Uluslararası eğitim bağlamında bu dinamik açıkça ortadadır. Aşırı düzeltme yapıyorlar. Sessizlik stratejik hale gelir. Katılım kalibre edilmiştir. Sorgu filtrelendi.
Beni rahatsız eden şey, dijital alanların ötesine geçerek sınıflara ve toplum yaşamına uzanan ürpertici etkidir. Tereddüt ekranlardan seminerlere taşınıyor. Öğrenciler politikayla ilgili derinlemesine sorular sormadan önce duraklarlar. Halka açık forumlara katılmayı yeniden düşünüyorlar. Entelektüel merakın yanlış yorumlanıp yorumlanamayacağını hesaplıyorlar.
Sonuç sadece kişisel kısıtlama değildir. Akademik ekosistemi değiştiriyor. Topluluğun bazı üyelerinin konuşmadan önce göçün sonuçlarını tartması gerektiğinde söylem dengesizleşiyor. Sınıf artık gerçek anlamda bir değişim alanı olarak işlev görmüyor.
Ancak yine de ofisimde direnişi romantikleştirmeyi göze alamam.
Benim sorumluluğum gözetim yapısını parçalamak değil. Öğrencilerin güvenli bir şekilde gezinmelerine yardımcı olmaktır. Korumalarının sınırları hakkında açıkça konuşuyorum. Belirli usul bağlamlarında yasal süreç mevcut olmasına rağmen, göçmenlik yasasının karar vericilere önemli ölçüde takdir hakkı tanıdığını açıklıyorum. Öğrencilere çevrimiçi ve çevrimdışı olarak ayırt etme pratiği yapmalarını tavsiye ediyorum. Bakış açılarının değersiz olması nedeniyle değil, çıkarları farklı olduğu için.
Bu eserde acı bir netlik var. Politikanın idari prosedür olarak çerçevelendiğinde bile kimliği ve davranışı nasıl şekillendirdiğine tanık oluyorum.
Aynı zamanda yerli meslektaşlarımı ve öğrencilerimi de asimetriyi fark etmeye çağırıyorum. Kişinin yasal varlığını riske atmadan özgürce konuşabilmesi bir tür ayrıcalıktır. Uluslararası öğrencilerin sessizleşmesi her zaman kopukluk anlamına gelmez. Disiplinli hayatta kalma olabilir.
Bir öğrencinin, kendisini önlenebilir risklere maruz bırakan sembolik bir jest yapmasından ziyade diplomasını tamamlamasını ve uzun vadeli isteklerinin peşinden gitmesini tercih ederim.
Görünürlüğün sabit ve yorumun belirsiz olduğu bir dünyada, kendini sınırlamak rasyonel bir tepki haline geliyor. Benim görevim öğrencilerimin sesini söndürmek değil. Hayallerinin anın ötesine geçmesini sağlamaktır.
Modern gözetim mimarisinde özen, dürüstlük gerektirir.
Hem öğrencileri destekleyen hem de düzenleyici denetime katılan bir rol üstleniyorum.
Bu gerilim gerçektir.
