Jamboland’da o dakikalar öldürücü ve zalimce geçmiş olmalı. Öfke alışılmışın dışında olmalı. O kadar çok şey yapıldı, o kadar çok tarih yazıldı ama yine de yeterli olmadı.
Osmand, maçın bitimine saniyeler kala gol atmak için ayrıldı, iki takım arkadaşı da diğer tarafta bordo rengindeki adamlarla kendi akışında koşuyordu. Genç oyuncu için ne kadar güzel bir an olmuş olmalı, serbest atış, açık hedef ve 60.000 taraftarın çığlıkları kulaklarında.
İstila gerçekleştiğinde oynamak için hala 30 saniye kalmıştı, ancak bu süre kaos içinde boşa gitti. Yayınlanan Celtic taraftarları ve görgü tanıklarının raporları işlerin çirkinleştiğini net bir şekilde ortaya koyuyor.
SPFL’ye daha sonra maç görevlileri tarafından son düdüğün çalındığı bilgisi verildi ancak yine de bu, ev sahibi takım için muhteşem bir anın acınası bir sonuydu. Bu sezon bize çok şey veren, pek çok muhteşem anı yaşatan, şampiyonluk yarışını pek çok kişinin hayatındaki en büyük yarış haline getiren ziyaretçilere böyle davranmanın utanç verici bir yolu.
Hearts doğal olarak perişan olacak, ancak bunun onların hikayelerinin sadece başlangıcı olduğu, tekrar tekrar Jamestown Analytics’in veri analizi, Foundation of Hearts’ın desteği, Tony Bloom ve baş hayırseverleri James Anderson’ın veri analizi olan Derek McInnes’in yönetimi altına girecekleri hissi var.
Bunların hiçbiri onların burada ve şimdiki acılarını hafifletmeyecek. Bu ligde çizgiyi aşıncaya kadar bu acı açık bir yara olacak. Aynı zamanda çok büyük bir gurur da olmalı. Ve umut. Acı tatlı bir sezon.
Celtic’in yapacak çok işi var, gelecek sezon için atması gereken çok önemli temeller var. O’Neill, kendisinden üstteki karar vericilerin bu kadar uzun süredir bu kadar şakacı davranmaması durumunda gerekli olmayacak bir kaçış becerisi sergiledi.
Şüphesiz bir inceleme yapacaklar, ancak bunu güçlü bir konumdan yapacaklar. Yine şampiyonlar. Ve bu sefer “sadece” her zamankinden daha fazla yeterliydi.
