Çin’in durumu belki de daha kafa karıştırıcı. Son yıllarda Olimpiyat tarihinin en başarılı ülkelerinden biri haline geldi. Ancak erkek futboluna yönelik girişimleri benzer meyveleri vermedi.
“Hiçbir nedeni yok [in theory] Pekin merkezli Çinli futbol uzmanı Mark Dreyer, Çin’in neden birinci sınıf futbolcular yetiştiremediğine inanıyor.
“Asıl sorun, Çin’de her şeyin devlet tarafından kontrol edilmesi ve her şeyin yukarıdan aşağıya olması. Futbolla ilgili kararları futbol oynayan insanlara ihtiyacınız var, ancak çok fazla siyasi müdahale var.”
Çin, 2010’lardan bu yana oyuna yapılan yoğun yatırımlara rağmen 2002’den bu yana Dünya Kupası’na geri dönmedi; buna profesyonel liginin oyun standardını yükseltmek amacıyla Güney Amerika ve Avrupa futbolundan çeşitli yüksek profilli isimlerle akın etmesi de dahil.
Çin gibi Endonezya da daha önce bir kez Dünya Kupası aksiyonunu tatmıştı; 1938’de, o zamanlar Hollanda’nın kolonisi olan Hollanda Doğu Hint Adaları olarak yarışmıştı.
Güneydoğu Asya tarafı ise 2026’da iyi bir performans sergileyerek son eleme turuna yükseldi.
Ancak bu performans belki de yerli yeteneklere güvenmek yerine Endonezya mirasına sahip Avrupalı oyuncuları işe alma kararıyla daha iyi açıklanabilir.
BBC’nin Endonezya servisi Haber Editörü Jerome Wirawan, “Endonezya’nın ilk 11’inde bazen sekiz veya dokuz Avrupa doğumlu oyuncu vardı” diyor.
Pakistan ve Bangladeş, Asya elemelerinden grup aşamasında altı maçta galibiyet alamadan çıktı. Pakistan ayrıca, yönetim organındaki siyasi iç çekişmeler nedeniyle 2017 ile 2025 yılları arasında Fifa tarafından üç kez uluslararası futboldan men edildi.
